Ergens halverwege augustus, als ik begin met de voorbereidingen voor het nieuwe schooljaar, zet ik altijd Buffy the Vampire Slayer aan. Dat is voor mij inmiddels traditie, want hoofdpersoon Buffy Summers begint óók aan een nieuw schooljaar. Ze is net verhuisd naar Sunnydale, waar ze nog niemand kent en een normaal leven wil opbouwen. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan, gezien ze de chosen one is: het is aan haar om vampieren en andere ongure wezens te slachten.
Ik werk dus in het onderwijs en hoewel mijn eerste schooldag doorgaans vampiervrij is, herken ik die mix van spanning en verwachting maar al te goed. We beginnen allebei opnieuw, Buffy en ik, en dat voelt elk jaar weer als het perfecte startschot voor het spookseizoen.
Voor de serie was er de film
Ik was een jaar of elf, twaalf, toen ik Buffy voor het eerst zag op Net 5. Maar voordat de serie er was, was er de film (uitgebracht in 1992). En die heeft een mooie Nederlandse connectie, want niemand minder dan Rutger Hauer speelt daarin de vampierenkoning Lothos, de grote schurk die Buffy moet verslaan. Joss Whedon, de bedenker, was alleen zo ontevreden over hoe de film was geworden dat hij vijf jaar later de televisieserie maakte om zijn originele visie alsnog te realiseren. De studio wilde er namelijk een luchtige B-film van maken, terwijl Whedon iets duisterders voor ogen had. De serie is dan ook een volledig zelfstandig verhaal; de film kennen is geen vereiste, maar wel een leuke bonus.


Wat Buffy is, en waarom het werkt
Buffy the Vampire Slayer is een Amerikaanse serie die van 1997 tot 2003 liep, zeven seizoenen lang. Het verhaal volgt Buffy Summers, een tienermeisje dat de uitverkorene is: de Slayer, de enige persoon van haar generatie met de kracht en de roeping om vampiers, demonen en andere duistere krachten te bestrijden. Ze verhuist naar het ogenschijnlijk rustige Sunnydale en hoopt op een normaal leven. Sunnydale blijkt echter gebouwd te zijn bovenop een Hellmouth, een doorgang naar demonische dimensies die de nodige ellende aantrekt.
Dit klinkt misschien als standaard horror tv, maar dat is het niet. Whedon bedacht de serie vanuit één centrale gedachte: de middelbare school is als een horrorfilm. Alles wat er als tiener aan je knaagt, de sociale druk, het gevoel nergens bij te horen, de angst om jezelf te zijn, wordt in Buffy letterlijk gemaakt. De monsters zijn metaforen, en dat geeft de serie een laag die je wellicht niet verwacht op basis van de titel.
En soms is de metafoor verrassend actueel. Neem aflevering acht van seizoen 1: I, Robot… You, Jane. Willow, de beste vriendin van Buffy, scant een middeleeuws boek in op de computer en laat daarmee per ongeluk de demon Moloch los op het internet. Hij manipuleert iedereen die online met hem in contact komt. In 1997 was dit een commentaar op de opkomst en invloed van het internet. In 2026 voelt het als iets heel anders..

© Warner Bros / IMDb

© Warner Bros / IMDb
Toegankelijke horror
Buffy is niet griezelig op de manier die mensen van horror weghoudt, en dat is precies wat de serie zo interessant maakt voor een brede doelgroep. De toon is een mix van humor, drama, actie en horror die voortdurend in balans blijft. Je kunt er hartelijk om lachen en vijf minuten later oprecht geraakt zijn. De dialogen zijn scherp, de personages voelen echt aan, en de verhaallijnen worden serieus genomen ook als het plot op het eerste gezicht absurd is.
Voor wie niet weet waar te beginnen: seizoen één is de meest logische ingang. Het is het kortste seizoen met twaalf afleveringen en heeft een overzichtelijke structuur van wekelijkse monsters met daaronder een overkoepelend verhaal dat zich langzaam ontvouwt. Veel mensen bestempelen dit seizoen als ‘campy’, en daar ben ik het mee eens. Het heeft iets van een tijdscapsule uit de jaren negentig, met de kleding, de muziek en de sfeer die daarbij horen. Persoonlijk vind ik dit één van de charmes van dit seizoen.
Wat je in seizoen één ook krijgt is de kern van alles wat volgt: Buffy en haar vrienden vormen samen de Scooby Gang, met Willow, Xander en Giles als vaste kern. Die groep is het hart van de serie. En dan is er natuurlijk nog Cordelia, wiens aanwezigheid je niet snel vergeet.
Benieuwd hoe de serie aanvoelt? Bekijk dan de trailer van seizoen 1 hieronder:
Waar kan je Buffy kijken?
- Alle seizoenen van Buffy the Vampire Slayer staan op Disney+. Daarnaast is het ook te zien op Prime Video.
- Kijk je de serie liever op dvd? Er is een tweedehands box set te vinden op bol.com.
Bovenstaande links zijn affiliatelinks: ik ontvang een kleine commissie als je erdoorheen koopt, jij betaalt niets extra. Lees hier meer over hoe en waarom.
Mijn persoonlijke favoriet is seizoen drie, het laatste seizoen op de middelbare school. Ik ben heel benieuwd naar jullie favoriete seizoen.
Zin in meer nostalgie?
Buffy the Vampire Slayer is voor mij elk jaar weer het perfecte startschot voor het spookseizoen. Maar de liefde voor het spookachtige begon al eerder: met een pratende hond, een vriendelijk spookje en de boeken van R.L. Stine. Lees ook mijn eerdere posts over Scooby-Doo, Max en het Gele-Sokjes-Spook en R.L. Stine (Goosebumps en Fear Street) . Binnenkort volgt een post over Are You Afraid of the Dark.
No Comment! Be the first one.